Gedichten

Gerda Posthumus Poëzie

Gerda met hond

Op een afstand

  Ik ben een eiland, misschien kun je me laten liggen en naar me kijken vanuit de zee op je vlot verlangen om mij te kunnen bereiken maar nog is het tij niet gunstig vandaar en je wacht en hoopt dat de wind wat zal draaien, de stroom zich zal keren want zeker ben je,…
Lees verder


6 maart 2018 2
Gerda met hond

Zeezwemmen

  zee rust onder een lage mist verzonken in een flauwe vloed deinen de golven – zet ik voet voor voet in wat ik vaag nog wist dit leven heeft zich nooit vergist blindelings vragen om wat moed maar weten dat juist tegenspoed bewust maakt wat je nog steeds mist en zo gegaan tot onderuit…
Lees verder


3 maart 2018 0
Gerda met hond

Uiteindelijk begin

  Waar hij voor door de knieën gaat wat in het zand een knieval wordt en in zijn zwarte pantalon een witte bloes geknoopt tot allerhoogst want op zijn zongebruinde hoofd een witte hoed met rondom strak een pikzwart lint gespannen. Wat hij meten moet is hoeveel centimeter rok tot knie: een gok, hij weet…
Lees verder


3 maart 2018 0
Gerda met hond

Projectie

  het is het podium, waarachtig, dat troost biedt en verleent het opium aan ons verstrekt de boost in onze venen verbeelding van de werkelijkheid, op lange slanke benen indachtig de illusie – van elke leugen lijkt gespeend wanneer ik voordraag iets verhoogd zwevend maar op tenen loop, voorzichtig om het tonen van de stem…
Lees verder


3 maart 2018 0
Gerda met hond

Naslag

  zojuist was het moment dat heel het luchtruim beefde en duinen met hun helm zich vormden naar de klap de wind waartegen ik met heel mijn lichaam trap een vuist gebald rondom het stuur en wat er leefde en heeft verzuimd zich te ontdoen van wat er kleefde aan de herinnering met jou, uitgestelde…
Lees verder


3 maart 2018 0